Tatry Wysokie: Chata Téryego

Data wycieczki: 16 luty 2019 r.

Trasa: Kalkulator szlaku
Punktacja GOT: Punktacja GOT

Wycieczka do Schroniska Téryego (2012 m.n.p.m.) wypadła zupełnie spontanicznie. W dosyć kameralnym gronie, wyjeżdżamy z Żywca ok. 6 rano w kierunku słowackiego Starego Smokowca. Około 9:30 jesteśmy na miejscu. Pogoda w ten lutowy weekend jest przepiękna, więc mamy lekki problem ze znalezieniem miejsca parkingowego, jednak po długich poszukiwaniach udaje się w końcu zaparkować (koszt ok. 6 EUR) i wyruszyć zielonym szlakiem w kierunku Hrebienioka, a następnie do położonego na wysokości 1475 m. n. p.m. Schroniska Zamkovskiego.

Do   Schroniska Zamkovskiego trasa praktycznie bez podejść.

Dzisiejszy dzień przyciągnął w te rejony masę skiturowców, spacerowiczów oraz miłośników wspinaczki ( trasa to popularny punkt startowy udających się na Lodową Przełęcz oraz Czerwoną Ławkę). Ja jednak odpuszczam zdobywanie poważnych  tatrzańskich szczytów zimą.  Dzisiejsze 2012 m. n. p.m. wystarczy mi w zupełności. Nie mam doświadczenia oraz odpowiedniego sprzętu ( czekan, dobre raki) aby się na to porywać, choć niewątpliwie Tatry zimą mają niesamowity urok. Nie ukrywam, że też nie dążyłam nigdy do tego, aby się w takowy sprzęt zaopatrzyć, chyba to spowodowane jest tym, że moja miłość do Tatry i gór ogółem ma swoje granice, albo nadzwyczajnie w świecie nie umiem pokonać swojego strachu? ;)

Poniżej mostek nad Małą Zimną Wodą.

Jest tak ciepło, że niektórzy rozbierają się do krótkiego rękawka. Mimo wysokiej temperatury, śnieg w tej części Tatr jest  dobrze utwardzony. Docieramy w końcu do pierwszego schroniska. Muszę przyznać, że w środku jest przepięknie!

Najbardziej urokliwe z całego schroniska  okazało się okienko. Gęsto przyozdobione kwiatami ( rozpoznałam tylko hiacynty) oraz ciekawą zasłoną. Prawie jak u babci ;-) Całość zdobi kapitalny widok na ośnieżone Tatry. Fajnie by było mieć takie okno w domu :)

Z tego miejsca mamy jeszcze niecałe dwie godziny marszu.

Początkowo trasa wiedzie podobnie jak wcześniej, po płaskim, jednakże to przed czym stajemy później, sprawiło, że miny nam zrzedły na poważnie :P

Zbierając  się w popłochu, oczywiście, że musiałam czegoś zapomnieć. Okularów przeciwsłonecznych! Także do niemal każdej foty, pożyczam, coby  nie wyglądać na zdjęciach jak Chinka ;-)

I nasze katorżnicze podejście do Chaty Téryego właśnie tu ma swój początek.

Ciśniemy ostro!

Widząc tragarza niosącego do schroniska artykuły pierwszej potrzeby, staram się nie narzekać na swoje położenie.

Chłopaczek robi częste przerwy, w sumie nie ma się co dziwić. Nasze bagaże są znacznie lżejsze, a podobnie jak on często łapiemy oddech. Podejście jest bardzo strome. W niektórych momentach bez raków byłoby ciężko.

Niemal godzinę z hakiem wychodzimy pod górę. Starałam się nie oglądać za siebie podczas wchodzenia, bo byłam lekko przerażona, ale kiedy już się wygrało z tą trasą czuję ogromną satysfakcję.  Najgorsze co mnie jeszcze czeka to krok nad  szczeliną, ale po zebraniu się w "kupę" w końcu się udaje. Trochę także nasza pomoc przydaje się narciarce, której w tą niewielką przepaść odpadła jedna narta. Niby niewielka ta szczelina, ale spadając tam nieźle można byłoby się poturbować.

  

Potem  idzie już coraz lepiej. Do schroniska zostało ok. 15 min. dosyć stromego podejścia. Jak widzę z jaką szybkością i na jakim niebezpiecznym terenie szusują tu narciarze, to naprawdę czapki z głów... Mnie nigdy na taką brawurę nie będzie stać ;P

Cień wielkiej góry i ja:)

W końcu zza zakrętów, przewyższeń, wynurza się Chata - cel dzisiejszego wędrowania, przez wielu turystów nazywana Terinką.

Większej satysfakcji z dotarcia tutaj nadaje fakt, iż jest to najwyżej położone schronisko w  Tatrach czynne cały rok ( Schronisko pod Rysami czynne jest tylko latem). Chata powstała w 1899 r., a wszystkie elementy niezbędne do jego budowy były transportowane tak jak robił to wspomniany wcześniej tragarz, na plecach. 
Chata została nazwana na cześć węgierskiego "lekarza biedaków", Edmunda Téryego. Mieszkając na terenie Słowacji, znacznie przyczynił się do rozwoju tatrzańskiej turystyki ( kilka szczytów zdobył jako pierwszy). 

Podziwiać stąd można Lodowy Szczyt,  Łomnicę oraz Pośrednią Grań.

Po sesji zdjęciowej wchodzimy do środka. Turystów pełno, ale udaje się do kogoś dokooptować. Na dzisiejszą wyprawę nie zabrałam dużo jedzenia, a po tej wspinaczce zrobiłam się nieziemsko głodna. Wybór słowackich smakołyków w Chacie spory, a co najlepsze, można płacić polskimi złotówkami ( 1 EUR= 5 zł). Biorę coś rozgrzewającego, słowacką zupę- polewkę z kapusty.  Miałam jeszcze ochotę na symboliczne piwko w  nagrodę, ale na stanie były  tylko 11 %, więc żeby jeszcze wrócić do domu, wolałam nie ryzykować :P
Zupa może  nie wyglądała zbyt ładnie, ale była naprawdę pyszna!

Za schroniskiem rozlega się widok na Dolinę Pięciu Stawów Spiskich.

Poniżej rzut na Dolinie Małej Zimnej Wody.

Po półgodzinnym odpoczynku w Chacie, przyszedł czas na powrót. Udajemy się dokładnie tą samą trasą, którą przyszliśmy. Teraz z górki gorzej się schodzi, bo śnieg bardziej stopniał, ale mimo tego, w mig znajdujemy się na dole. Całość wycieczki zajęła nam dokładnie 7 godzin. 

Jestem bardzo zachwycona tą wędrówką, pogodą, spotkanymi ludźmi. To była naprawdę jedna z lepszych wypraw w Tatry ostatnich lat ! :)

Update: Tydzień później w tym rejonie zeszła lawina, zabijając jedną osobę.
https://tatromaniak.pl/aktualnosci/tragedia-w-tatrach-nie-zyje-mezczyzna-przysypany-przez-lawine/

Tatry Wysokie: Lodowa Przełęcz

Data: 29 czerwiec 2019 r.

Dosyć dużo upłynęło już czasu od mojej ostatniej wizyty w Tatrach, bo z tego co kojarzę był to luty i  Chatka Teryego. A tu znów szykuje się wycieczka  w moją ulubioną słowacką część Tatr Wysokich, na najwyżej położoną przełęcz w Tatrach gdzie przebiega szlak turystyczny (2372 m.n.p.m.)- Lodową Przełęcz. Na całą wędrówkę trzeba zarezerwować sobie ok. 8 godzin + dojazd do Tatranskiej Javoriny.  Poniżej link z kalkulatora szlaków

Kalkulator szlaków + Punkty GOT

Do Jaworowej Doliny docieramy ok. 7 rano z małymi perturbacjami. Jedna z pasażerek i ja źle znosimy jazdę serpentynami. Kilka kilometrów przed celem, zawirowania żołądkowe powodują, że musimy zrobić mały postój. Po jakimś czasie ruszamy ponownie z miejsca i po kilkunastu minutach wyruszamy przepiękną doliną w ponad 2-godzinny marsz. Początkowo idziemy dosyć szeroką drogą, wzdłuż Jaworowego Potoku, potem wchodzimy w głąb doliny.

Ale jest pięknie w słowackiej części Tatr! Pogoda, mimo,  że rano było nam troszkę zimno, potem zrobiła się idealna. Przejrzystość 100 %, lekki wiaterek, i ok. 20 stopni C. Pierwszych turystów spotykamy dopiero po ok. 3 godzinach marszu, zaraz po opuszczeniu Doliny Jaworowej.

Niestety dzisiaj wszystko przeciwko mnie. To, że było mi niedobrze w samochodzie to małe piwo.. Bo właśnie przed największą górą, przed tak naprawdę rozpoczęciem na dobre wspinaczki odkleiła mi się do połowy podeszwa w lewym bucie...! Po 10 latach wiernej służby moje trekkingi uległy rozkładowi... Przez 10 minut trzymałam się zdania, że tu kończę dzisiejszą wędrówkę i poczekam na resztę, ale towarzyszki nie dawały za wygraną. W końcu sznurówką przywiązałyśmy podeszwę do górnej części obuwia i w drogę!;D Takich cudów jeszcze nie było.. Muszę teraz szczególnie uważać, żeby dyndająca podeszwa nie zaczepiła się o skały.:P

Widoki jako jedyne dziś były po naszej stronie;)

Wędrówka Lodową Doliną to jedna wielka przyjemność dla oczu! Po drodze mijamy jeszcze  lazurowy Żabi Staw Jaworowy  i królujące nad nim Jaworowe Turnie . Głębokość stawu to ok. 11.5 m.

W żlebach jeszcze zalega tegoroczny śnieg. Poniżej widok na majestatyczne Jaworowe Turnie. Tutaj przed laty rozegrala się jedna z największych tragedii w dziejach taternictwa. Mowa tu o Klimkau Bachledzie, pierwszym członku TOPR-u, który spiesząc na ratunek turyście sam zginął, porwany przez kamienistą lawinę ( historia wydarzyła się w sierpniu 1910 r. na ścianie Małego Jaworowego Szczytu).

Podejście na Lodową Przełęcz to ok. 3 godzin wędrówki płaską Doliną, a reszta czyli ponad 2 godz. to dosyć katorżnicze podejście. W końcu po 5,5 godz. stajemy na Lodowej Przełęczy. Stąd wiedzie nieoznakowana ścieżka ( wyjście tylko z przewodnikiem) na Lodowy Szczyt. Wielu turystów schodzi drugą, zachodnią stroną do Lodowej Dolinki. Trzeba uważać, gdyż na szlaku zalega praktycznie cały rok śnieg, widzę ze wielu wędrowców ubiera raki, gdyż zejście jest dosyć niebezpieczne. To tym szlakiem można zejść do schroniska Teryego w którym gościłam jakieś pół roku temu.

Na Lodowej Przełęczy robimy ok. półgodzinny odpoczynek. Bardzo mocno wieje i robi się zimno. Po nacieszeniu swych oczu widokami, ruszamy w powrotną trasę, tym samym szlakiem. O wiele ciężej schodzi mi się z tą oderwaną podeszwą, gdyż co chwilę zahaczam o jakiś kamień. Dlatego schodzę bardzo, bardzo powoli. Po dwugodzinnym zejściu znów wchodzimy do Jaworowej Dolinki, tym razem wędrówka nią, zwłaszcza w końcowej fazie staje się bardzo wykończająca, monotonna i nie do zniesienia.

Ok. 16 znajdujemy się już na parkingu. Tutaj zostawiam swoje buty i wracam w samych skarpetkach. Tak zasłużonym trekingom należy się godne miejsce "spoczynku" i dobrze się stało, że wydarzyło się to w Tatrach Wysokich i w dodatku na Słowacji. 

Przepiękny dziś był dzień, pełen wrażeń i obfitujący w niezapomniane widoki!:)

Słowacja: Zamek Liptov i Kalameny

Kilka tygodni temu, wraz z paczką przyjaciół wybraliśmy się na Słowację w rejon Gór Choczańskich, z zamiarem odwiedzenia darmowego kąpieliska termalnego w Kalamenach, noclegu "pod chmurką" w ruinach Zamku Liptov oraz niedzielnym wyjściem na Wielki Chocz.

W sobotnie popołudnie dojeżdżamy do Kalamenów, gdzie rozbijamy swój pierwszy obóz. Parking w tej okolicy to koszt 1,5 EUR i to cały koszt naszego moczenia się w tych ciepłych źródłach. Woda ma temperaturę ok. 33 st.C i lekki zapach siarki. Wybierając się tam należy wziąć możliwie najgorszy strój kąpielowy jaki posiadamy, gdyż po kąpieli na każdym powstaną rude plamy. Kąpiel w tym bajorku jest tak przyjemna, że aż żal wychodzić z wody... To raj nie tylko dla dorosłych ale także i dzieci, a ponadto siarkowa woda posiada lecznicze właściwości.  Chociaż z początku ciężko mi było przełamać się i wejść do tego wyglądającego jak ogromna kałuża miejsca, ale jak już się udało to spędziłam w nim kilka dobrych godzin.

Pod wieczór czas udać się na teren ruin średniowiecznego zamku, który był najwyżej położonym zamkiem nie tylko na Słowacji, ale także i w całej Europie Środkowej. 

Z Kalamenów pniemy się w górę ok. półtorej godziny, szlakiem żółtym, podziwiając popołudniowe choczańskie krajobrazy. Chcemy zdążyć na zachód Słońca.

Około 20 udaje się dotrzeć do mostków, czym bardzo się cieszymy, bo chcemy zdążyć na sesję zdjęciową i podziwiać chowające się Słońce za majestatycznego Wielkiego Chocza.

Udaje się nam także rozbić obóz jeszcze "za widoka" i przygotować miejsce na kolację, czyli , nazbierać drzewa na ognisko, nastrugać patyków na kiełbaskę, a co niektórzy rozbić namioty, czy też przygotować zabezpieczenie przed deszczem, który miał przyjść  w nocy. 

Ruiny wznoszą się na szczycie Sestrč na wysokości 993 m n.p.m., a z nich rozpościerają się przepiękne widoki na Kotlinę Liptowską, wsie Bukovina i Kalameny. Zapowiada się, że nasza dziesięcioosobowa kompania będzie jedyną urzędującą w tę noc ekipą, w związku z czym  zamek jest nasz!:)

I okazały Wielki Chodz, na którego mamy zaplanowane wyjście wczesnym niedzielnym rankiem. To ma być mój trzeci raz na tym szczycie.

Głodni, wykończeni, rozpoczynamy ucztę. Oj, nie ma to jak kiełbaska z ogniska. Do tego dochodzi jeszcze mocniejszy trunek, rozmowy do rana, a Wielki Chocz patrzy i czeka...

Noc jest ciepła i przyjemna. 

Niestety nasze słabe charaktery wzięły nad nami górę i kładąc się spać nad ranem nie byliśmy na siłach by udać się na Wielki Chocz...Z bólem serca i głów odpuszczamy. Śpimy do oporu, w południe zaczyna padać deszcz, my chronimy się pod drewnianą wiatą i spożywamy śniadanko. Ta noc wszystkich bardzo zmęczyła bardziej niż chodzenie po górach:):)

W samo południe zwijamy obozowisko i rozpoczynamy schodzenie tym razem innym szlakiem, także żółtym, dosyć z początku stromym, ale potem bardzo przyjemnym i otwierającym przed nami cudowne krajobrazy. Mamy praktycznie wyczerpane zasoby wody, w związku z czym w połowie trasy wypatrujemy źródła rzeki by zaspokoić pragnienie oraz wziąć poranna toaletę.

W oczy rzuciła się szczególnie ogromna ilość różnobarwnych motyli, dających się nawet łatwo sfotografować. 

W końcu docieramy do parkingu i wyjeżdżamy z Kalamenów w strugach deszczu. Dojeżdżamy do Lucky, gdzie planujemy jeszcze zobaczyć Wodospad Luczański. Ten kaskadowy wodospad mierzy 12 metrów, a z racji  przepływających  przez wodospad ciepłych wód mineralnych z uzdrowiska, nigdy nie zamarza, co sprawia, że jest on jedyny w swoim rodzaju.

Mimo, iż wycieczka była zrealizowana w 2/3 planu, uważam, że był to jeden z lepszych wypadów w jakich uczestniczyłam. A rzadko używam takiego sformułowania. Oczywiście to też zasługa wspaniałego towarzystwa, bo wiadomo nie ważne gdzie, ważne z kim.  Kocham takie survivalowe wypady, polowe kuchnie, mycie się w rzece, spanie pod chmurką. To nie wakacje all inclusive, ale umiejętność radzenia sobie w trudniejszych warunkach oraz wspaniali ludzie decydują o jakości wycieczki oraz pozwalają sprawdzić siebie. Niezapomniane przeżycie. Chce jeszcze raz!